از عوامل مهم ساماندهی وضعیت سمپاش های رایج کشور، بررسی عملکرد و کارکرد آنها در شرایط مزارع است تا بتوان با استناد به اطلاعات به دست آمده برای آینده برنامه ریزی کرد. در این تحقیق، سمپاش های رایج مورد استفاده در مزارع گندم شامل سمپاش های تراکتوری بوم دار، سمپاش های لانس دار، سمپاش های توربولاینر، سمپاش های میکرونر پشتی، و سمپاش های اتومایزر در مناطق کرج، آذربایجان غربی، خوزستان، و خراسان در قالب طرح آماری کاملا تصادفی و به صورت نمونه گیری خوشه ای بررسی و ارزیابی شدند (تعدادی از داده ها نظیر سرعت پیشروی، عرض کار، محلول مصرفی در هکتار، یکنواختی پاشش، بادبردگی، و درصد لهیدگی در حین عملیات اندازه گیری شد). نتایج نشان داد که بیشتر سمپاش ها (39.7 درصد) لانس دار هستند. سمپاش های بوم دار، میکرونر، توربولاینر، و اتومایزر به ترتیب با 29.6، 14، 8.4، و 8.4 درصد در رده های بعد قرار دارند. بین روش های سمپاشی، از نظر میزان محلول مصرفی در هکتار در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد. بیشترین و کمترین میزان مصرف محلول سم به ترتیب مربوط به سمپاش لانس دار (854.2 لیتر در هکتار) و سمپاش میکرونر (35.4 لیتر در هکتار) بود. سمپاش های لانس دار، بوم دار و اتومایزر از نظر یکنواختی پاشش قابل ارزیابی نبودند (به دلیل خیسی کامل سطح کارت های حساس). در سمپاش های میکرونر و توربولاینر به ترتیب قطر متوسط حجمی 398 و 441 میکرون و قطر میانه عددی 189 و 123.2 میکرون بود که با توجه به این داده ها، ضریب کیفیت پاشش برای سمپاش های میکرونر 2.1 و برای سمپاش های توربولاینر 3.57 محاسبه شد. بنابراین سمپاش میکرونر نسبت به توربولاینر دارای کیفیت پاشش بالاتری بود و این دو سمپاش نسبت به سمپاش های لانس دار، اتومایزر، و بوم دار از نظر کیفیت پاشش برتری داشتند. بیشترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (10.3 درصد) بود.

در پژوهش حاضر پهپادسمپاش به عنوان یک روش نوین سمپاشی برای کنترل جمعیت آفت شتۀ کلزا ارزیابی و نتایج آن با سمپاش توربولاینر مقایسه شد. آزمون در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار اجرا شد. آزمون ها در زمان آلودگی حداقل 20درصد از بوته ها اجرا شد. پارامترهای اندازه گیری شده شامل مقدار ضریب کیفیت پاشش، ظرفیت مزرعه ای تئوری و مؤثر، بازدۀ مزرعه ای، انرژی مصرفی و کارایی (اثربخشی) سمپاشی بودند. براساس نتایج برای پهپادسمپاش و سمپاش توربولاینر، به ترتیب میانگین مقدار محلول سم مصرفی برابر با 11.1 و 187.6 لیتر در هکتار، ضریب کیفیت پاشش 1.15 و 1.21، بازدۀ مزرعه ای 51.4 و 32.3درصد و انرژی مصرفی 3.4 و 100.5 کیلووات-ساعت به دست آمد. براساس نتایج تجزیۀ واریانس در سه، هفت و 14 روز پس از سمپاشی، بین تیمار شاهد و تیمارهای پهپادسمپاش و سمپاش توربولاینر از نظر تعداد شته اختلاف معنی دار بود؛ به طوری که تعداد شته در کرت های سمپاشی شده با هر دو نوع سمپاش در سه بار نمونه برداری پس از سمپاشی کمتر از 100شته در ساقه بود. اما در تیمار شاهد تعداد شته در ساقه 700-250 بود. مقایسۀ میانگین کارایی پهپادسمپاش و سمپاش توربولاینر با آزمون t نشان داد که هر دو سمپاش نتایج قابل قبولی در کنترل جمعیت شتۀ کلزا داشتند. در سه و هفت روز پس از سمپاشی، سمپاش توربولاینر کارایی بیشتری نسبت به پهپادسمپاش داشت. اما در 14 روز بعد از سمپاشی، کارایی پهپادسمپاش و سمپاش توربولاینر به ترتیب 92.7 و 85.2درصد بود. استفاده از پهپادسمپاش با توجه به کاهش مقدار محلول مصرفی و انرژی مصرفی و افزایش بازدۀ مزرعه ای، کیفیت پاشش و کارایی سمپاشی برای کنترل جمعیت شتۀ کلزا توصیه می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این تحقیق کارگیر ربات سمپاش مبتنی بر مکانیزم استوارت طراحی و ساخته شد که بتواند به کمک یک دستکار (بازوی مکانیکی رباتیک) عملیات سمپاشی داخل گلخانه را انجام دهد. این کارگیر سمپاش دارای شش درجه آزادی می باشد که بر اساس مکانیزم استوارت با محرکهای دورانی به کمک شش استپ موتور عملیات سم پاشی گیاه را انجام می دهد، کاراندازهای این مکانیزم با برد آردوینو و رله های آن راه اندازی می گردند. در این روش به استپ موتورهای مذکور به صورت دو به دو در هر لحظه توسط میکروکنترلر فرمان داده می شود. این استپ موتورها حرکت خود را بوسیله بازو و رابط ها به سکو متحرک انتقال میدهد، و این سکو در سه جهت مختلف زاویه پذیری پیدا می کند. با توجه به زاویه دوران بازوها، سکوی متحرک حداکثر زاویه 18 درجه با سطح افق پیدا می کند که این امر باعث می گردد در هنگام عملیات سمپاشی، سم بکار رفته با پوشش مناسب روی گیاه مورد نظر پاشیده شود. ارزیابی دقیق عملکرد کارگیر سمپاش و تعیین ارتفاع پاشش سم در فواص مختلف هنگام سمپاشی در محیط آزمایشگاه انجام گردید و مشخص شد در فاصله 5/0 متری از نازل، ارتفاع پاشش 100 سانتیمتر، در فاصله1 متری از نازل، ارتفاع پاشش 7/57 سانتی متر و در فاصله 5/1 متری، ارتفاع پاشش 12 سانتی متر بود. طبق ارزیابی انجام شده عملیات پاشش در فاصله 5/0 متری از نازل در ارتفاع بیشتری نسبت به سایر فاصله ها انجام گردید.

در این تحقیق به منظور کاهش مصرف سموم شیمیایی و بررسی فناوری افشانک های چرخان در عملیات سمپاشی، یک دستگاه سمپاش تراکتوری مجهز به صفحات چرخان به صورت نمونه اولیه (Prototype) ساخته شد، و عملکرد آن از نظر موثر بودن عملیات، میزان محلول مصرفی در هکتار، میزان تراکم و یکنواختی پاشش- در مقایسه با سمپاش بوم دار رایج و تیمار شاهد (بدون سمپاشی)- در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار به منظور کنترل علف های هرز نازک برگ چغندرقند ارزیابی شد. نتایج نشان داد که جهت کنترل علف های هرز (20 و 25 روز بعد از سمپاشی) از نظر موثر بودن بین روش های مختلف سمپاشی و تیمار شاهد در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی بین استفاده از سمپاش این تحقیق و بوم دار تراکتوری رایج اختلاف معنی دار دیده نمی شود. همچنین از نظر میزان محلول سم مصرفی در هکتار بین تیمار سمپاش ساخته شده و بوم دار تراکتوری در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی با تیمار شاهد این اختلاف معنی دار نیست. متوسط محلول سم مصرفی در هکتار در سمپاش بوم دار رایج 318.9 لیتر و در سمپاش ساخته شده 6.5 لیتر بود که به میزان 98 درصد در میزان محلول سم مصرفی نسبت به بوم دار صرفه جویی دیده می شود. در سمپاش ساخته شده از نظر یکنواختی قطر ذرات سم، قطر متوسط حجمی (6.242MD0.5) میکرون و قطر متوسط عددی (116NMD0.5) میکرون محاسبه شد. ضریب کیفیت سمپاشی در سمپاش مزبور 2.09 است که بالا بودن کیفیت نسبی پاشش را نشان می دهد.

کرم میوه خوار گوجه فرنگی (هلیوتیس) یکی از مخرب ترین آفت­های گیاهان خانوادۀ سولاناسه در بسیاری از مناطق کشور است. در صورت وجود شرایط محیطی مساعد، این آفت به سرعت گسترش می یابد. در سال های اخیر از پهپاد سمپاش به منظور کنترل دیگر آفت­ها استفاده شده ولی عملکرد این سمپاش ها برای مبارزه با این آفت در مزارع گوجه فرنگی ارزیابی نشده است. در این تحقیق در مزرعه آلوده به آفت هلیوتیس، روش استفاده از پهپاد سمپاش با روش های رایج سمپاش لانس­دار تراکتوری و سمپاش اتومایزر پشتی در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی و در سه تکرار مقایسه شد. نتایج نشان داد در سمپاش های لانس دار، اتومایزر و پهپاد مصــرف محـلول سم به ترتیب 1200 و 211 و 32 لیتر در هکتار، بادبردگی 6/45، 06/13 و 68/20 درصد و بازده مزرعه ای 66/60، 69 و 2/90 درصد است. روش استفاده از پهپاد در 14 روز پس از سمپاشی با 75/59 درصد کارایی، نسبت به روش های اتومایزر و لانس به ترتیب با 06/40 و 75/41 درصد، از کارایی بهتری برخوردار بوده است. در روزهای چهارم و هشتم نیز روش استفاده از پهپاد ازنظر درصد کارایی نسبت به روش های اتومایزر و لانس دار برتری داشته است. ضریب کیفیت پاشش در سمپاش­های اتومایزر و پهپاد به ترتیب 88/2 و 23/1 بود. از نظر اقتصادی، نسبت سـود به هزینه در سمپاش­های لانس دار، اتومایزر و پهپاد به ترتیب 15/4، 88/4 و 33/2 بود. در نهایت استفاده از پهپاد به منظور کنترل آفات گوجه فرنگی از نظر فنی قابل توصیه است ولی از نظر اقتصادی باید بررسی بیشتری شود.

به منظور بررسی مدیریت علف های هرز مزارع گندم کشور، طی دو سال زراعی 1389 و 1390، در 13 استان با شرایط اقلیمی متفاوت، تعداد 1300 مزرعه (هر استان 100 مزرعه) بازدید شد و اطلاعات مربوط به روش های مدیریت علف های هرزدر فرم های خاصی توسط کارشناسان کشاورزی مناطق مختلف جمع آوری و مورد ارزیابی و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بر اساس نتایج این بررسی روش معمول برای مدیریت علف های هرز در این مزارع، کنترل شیمیایی بود. همچنین، در بیش از 20 درصد موارد، علف کش ها در زمان مناسب مصرف نمی شوند و در واقع زمان مبارزه با علف های هرز دیر هنگام بود. علف کش های تری بنورون متیل و کلودینافوپ پروپارژیل به دلیل ارزان بودن، دسترسی آسان و قابلیت اختلاط با یکدیگر، بیشترین علف کش های مورد استفاده در مزارع گندم بودند (بیش از 50 درصد). بررسی شیوه کاربرد کاربرد علف کش ها نشان داد که از کل جمعیت آماری فقط در حدود 30 درصد از کشاورزان از ادوات مناسب (بوم دار پشت تراکتوری) استفاده می کردند و استفاده از ادوات نامناسب سمپاشی برای این منظور (نظیر سمپاش های توربولاینر، پشت تراکتوری و فرقونی لانس دار و سمپاش اتومایزری) حدود 70 درصد بود. عمده نقاط ضعف عملیات مدیریت علف های هرز مزارع گندم به موضوعات عدم توجه به خسارت علف های هرز و مبارزه دیر هنگام، عدم آشنایی با شیوه های صحیح سم پاشی، عدم دسترسی به دستور العمل های لازم و رعایت نکردن الگوی کشت مناسب مربوط می شود.